Ziemia jest taka piekna... Westchnal Oliwek, wystawiwszy nos przez okno w szkolnej szatni.

Przebieralismy sie wlasnie do zajec cyrkowych. W sobote bylam przez chwile koniem. Dziecko stalo mi na grzbiecie i kazalo galopowac przez cala sale.

W ogole nie czulam sie skrepowana, wypinajac tylek w kierunku jakiegos tatusia (w podobnej pozycji z reszta). Oj, ciezko czasami zapomniec o doroslosci i bawic sie na calego, nie myslac o tym, ze wyglada sie kretynsko.

A pan instruktor z cyrku, akrobata i (podejrzewam) klaun na pol etatu, nie mial najmniejszych oporow by prychac jak stare konisko, wierzgajac konczynami az pod sufit. Zazdroszcze.

* * *

Serce mi peka gdy musze byc zla na Mlodego, jak slysze ze wybucha szlochem w sypialni, gdy zamykam mu za kare drzwi.

Wiem jednak, ze to dla jego dobra. Wybacz synu.

Ale nigdy w zyciu nie zostawilabym go smutnego przed snem, bo wiem jakie to straszne uczucie. Nawet dla doroslych.

Zawsze sie "godzimy" (i on postanawia szczera poprawe -> nie bede walil nogami w sciane).

Ja lubie buziaczki i lubie ukochac, mama.

* * *

Wreszcie dotarlo do mnie, jak bardzo zmienil mnie ostatni zwiazek. Jaki mam pancerz. Plakalam tylko na poczatku, a potem pewne zachowania zaczely stanowic norme, ktora zaakceptowalam.

Az mnie ciarki przechodza. Nigdy wiecej.

Mam teraz tyle czasu, ze w weekend wykonalam 200 % planu, nawet upieklam bulki. Niejadalne niestety.

Jeden Walenty zaprosil sie do mnie na wies w przyszla niedziele, wiec nie beda mnie wszechobecne serducha kluc w oczy.

W czwartkowe wieczory knajpy pelne sa studentow, ktorzy w piatek zaraz po zajeciach rozjezdzaja sie do domow. Czwartkowej nocy miasto jest ich.

Wczoraj jednak oczy mi wyszly z orbit, na widok grupy dzieci zajmujacej wiekszosc stolikow w mojej ulubionej tancbudzie. Mieli po 17 lat. Szkola srednia. W mojej knajpie?? O 2:00 w nocy?? Wlaczyl mi sie "za moich czasow" mode, uo Jezu, i juz widzialam Oliwka przyklejonego do jednej z tych polnagich dziewczyn i pijacego  kolejne piwo, na czas.

Potem okazalo sie ze maja tzw studniowke, wiec dobra, jak sobie przypomne swoja to rzeczywiscie, na lemoniadzie sie nie skonczylo. Aczkolwiek odbyla sie w bardziej "szkolnej" atmosferze, a nie w pelnej dymu knajpie, gdzie kazdy moze sobie zamowic wodke.

Co za czasy... ;)

Chcialabym zeby sie juz ocieplilo, bo teskni mi sie za bieganiem w parku, a w deszczu i na mrozie nie lubie.
***
Siedziec w czasie lunchu przy stoliku z siorbaczami z kraju kwitnacej wisni, to jest masakra po prostu. A w menu codziennie i niezmiennie kluski w zupie, doskonale nadajace sie do siorbania. Brrr.

Wczoraj przy okazji czyszczenia skrzynki mailowej odkrylam calkiem spora ilosc maili wyslanych w ciagu ostatnich -nastu miesiecy do Studenta. Maili tlumaczacych, pytajacych oraz wyjasniajacych moj sposob myslenia i priorytety. W zasadzie powinnam za kazdym razem kopiowac i wklejac pierwszego maila, bo (o dziwo!) zawsze chodzilo mi o to samo. I dzis tez podpisalabym sie pod kazdym z tych maili.

Wywalilam je w kosmos. Nie bede sie torturowac czytaniem odeslanych mi zarzutow i przekreconych faktow.

I tak dlugo wytrzymalam. Mowcie mi Werita Pierwsza z domu Cierpliwa.

Po sprzatnieciu komputera zabralam sie do tworzenia nowej playlisty na dojazdy do pracy. I - slowo daje - nie ogarniam. Polskiej muzyki nie znam juz zupelnie, zatrzymalam sie gdzies w latach dziewiecdziesiatych (czyli przed wyjazdem z kraju). A kawalkami, do ktorych fajnie sie skacze w knajpie, nie bede sie przeciez torturowac w autobusie.

Puscilam sobie Erosa Ramazotti i o. Na tym sie skonczylo.

A nie. odsluchalam jeszcze jedna ballade B. Marleya "Turn the lights down low". Ta piosenka robi ze mna wszystko. Mraau.